Handa hans far

Eit syt­ti år gam­malt juleminne

Det er første juledag for syt­ti år sidan. Små­jen­ta fekk vere med Papa på julebesøk til Beste­mor og Beste­far. Togreisa var fest! Frå vi stod på per­rongen og hørte toget tuta bor­tom svin­gen. Toget var Ver­den. Seks mil varte ho. I mitt minne varte ho ein heil dag. Det var så myk­je som hende. Kvar stasjon var eitt kapit­tel i min­nebo­ka. Brem­sene kvein, toget sak­ka farten og gleid inn på per­rongen. Kof­fer­tar ned frå hyl­lene av tråd­net­ting. På med vin­terkåpe og varme vot­tar. Folk stilte seg klare i kø i midt­gan­gen, for å få flyt i avstigninga.

Nye spen­nande folk steig inn, fann seg plass­er og sat klare i giv akt med bil­let­ten. Toget gleid sak­te ut frå stasjo­nen. det knir­ka og kvein frå fes­tet mel­lom vognene. Kon­duk­tøren bles i fløy­ta, og star­ta sin gang gjen­nom vognene. Få se bil­let­tene, takk! med høg og klar stemme. Ikkje tvil om kven som hadde makt og myn­de i den ver­da! Bil­let­tane var 4.5 x 2,8 cm lys brun­gule av stiv kar­tong. Etter ein omgang med ton­ga, fekk dei små halvmåne­for­ma hakk i kan­ten! Mest som blonder. Eg sam­la på slike, og las i dei av og til. 

Ei jente sat på setet fram­føre meg. Ho var det vakraste eg hadde sett. Ho hadde mørkt krøl­la hår. I min fan­tasi heitte ho alltid seinare Lise. Eg kalla opp ei av dokkene mine etter henne.

Vi ankom­mer Gol stasjon om 3 min­ut­ter. Togreisa sin poe­si.

Så var det ‘Ruta’ med Resen vidare opp gjen­nom dalen. Vi steig av ved Grøn­li­brui og star­ta den tyn­g­ste etap­pen. Veg­en var lang og tung for små føter. Det var godt med ei hand å halde i. Tre kilo­me­ter er langt når ein har opplevd berre sju burs­da­gar… og det er bitande kaldt. 

Så ende­leg ser eg det vinke til oss… Beste­morhuset… med småru­ta lysande vin­dauge. Og beina får veng­jer.

De får vera velkømne, då!

… og det blei sirupss­nipp og goro, fat­tig­mann, strull og roset­tbakkels… og eit egge­glas med noko sterkt i for dei vak­sne. Eg fekk heime­brygg ‘utan pros­ent’.

Juleeven­tyret hadde star­ta med Julaften heime, og no heldt det fram i den vesle hallingsto­va som heit­er Beste­morhuset. Neste mor­gon vak­na eg av at Beste­far spik­ka flis­er av eit vedtre. Han laga oppten­ningsved. Snart kni­tra det frå tørr bjørkeved i peisen. Var­men frå peisen gav snart ein lun varme i sto­va. Beste­mor kom med kaf­fi og kak­er på sen­ga. Bret­tet hadde ei fint brodert brikke med tungekan­tar. Så kunne den nye dagen beg­ynne. Eit nytt blad i min­nebo­ka om ein barn­dom blei skrive.

Og ute stod dei grønne glitrende tre og vin­ka med greinene i Granliene…