Når våren ånder på li og fjell

Kva for årstid ligg ditt hjarte nærast? Det er like umo­ge­leg å svare på det, som å svare på kva for eitt av bar­na dine elskar du høgast. Våren er yndlin­gen, men våren er ein lur­ing. Han kan vere kald eller varm, kort eller sang… Det beste er å ha han inn­for bringa, då gjev han varme heile året.

Når våren ånder på li og fjell
og vekker urtene av dvale,
da dufter søtt fra hvert bakke­hell
vel tusen blom­ster gjen­nom dale.
Men av dem alle er dog fagrest en
den glinser skjær foruten plett og men
og ånder ut et som­mer­bud:
Kon­va­llen, blommenes blomme.

Den spir­er helst på et enslig sted,
hvor bakken luner for vin­de;
men duften lokker dog hen ditt fjed
hvor du dens klyn­ger kan finne.
Der står den skjult bak det brede blad
og bøy­er blyg mot jord sin klokker­ad;
å se dens kinn, hvor lys og linn!
Ja, den er blommenes blomme!

Jør­gen Moe, dik­ter­presten som eg alltid har for­bunde med «Den gam­le mester», det store eike­treet som stod på «prestens jord».